Laat ik mij eerst eens voorstellen, ik ben Marianne Stalenhoef en getrouwd met een boer. Ik ben geboren als dochter van een melkboer en toen ik klein was, riep ik al "Ik trouw later met een boer". Al vanaf mijn geboorte ben ik gek met dieren en thuis hadden we dan ook buiten de hond en de katten, konijnen, kippen en een paard.

Mijn man Theo is geboren als zoon van een boer en toen ik hem leerde kennen had hij koeien, paarden en schapen. Geen Drenten maar zwartblessen. En daar ik slecht afstand kon doen van de ooitjes en zeer goed was in het bedenken van een reden om ze aan te houden, liepen er op een bepaald moment wel 70 schapen in het land, ja en als je die moet vangen of verweiden, moet je met veel mensen zijn. Dus kwam er een Border Collie om ons te helpen. Nu moesten deze Border Collie en ik ook nog veel leren, dus gingen we op les bij Frans Cramer die in het bezit was van Drentse Heideschapen. Met als gevolg dat er natuurlijk ook Drenten bij ons moesten komen. Dus bij Frans een paar ooien gekocht en dat was het begin van onze band met de Drentse Heischapen.

Ze waren fijn om mee te werken en het bleek ook nog eens een makkelijk ras te zijn wat weinig eisen stelt. Ook vind ik ze erg slim, vooral de rammen. Onze eerste dekram kwam bij Ron Rogaar vandaan en deze jongen hebben we 2 jaar gehad, hij moest weg omdat we anders inteelt kregen, jammer genoeg, want hij was voor mensen erg rustig en gedwee. Echter de koeien en de pony die weleens samen met de heideschapen in het land liepen hadden het zwaar te verduren.

     Heidelam

Hij zorgde er altijd voor dat ze niet te dicht bij de ooien kwamen, wat weleens hilarische tafrelen opleverde. Denk maar eens in een rammetje van zo’n 50 kilo wat een pony van 150 kilo het weiland doorduwt. Of een koe die ineens opgetild wordt van achteren. En toen volgde de volgende stap, ik werd lid van het Drentse Heidestamboek en de schapen moesten worden gekeurd. Ik moest de kleuren leren en ook het type. Niet bepaald makkelijk, dus het eerste jaar liep ik met het boekje in de hand om te kijken welke kleur het schaap had. Met behulp van Titia kwam er een ram van Jan Klomp. En dat was me er één, die was echt aanwezig. Zodra ik in het land kwam, gluurde hij vanonder zijn mooie wimpers en lag ik plat in het weiland. Ja en als je dat een paar keer meemaakt dan zit er maar één ding op. Weg met de ram. Maar gelukkig heeft hij eerst zijn werk nog kunnen doen. Inmiddels hebben we een aardig koppeltje Heideschapen en geniet ik er van om samen met mijn honden en schapen bezig te zijn.

We hebben drie kinderen, één kleindochter en één kleinzoon en ook zij weten niet beter of er is altijd wel een dier dat verzorgt moet worden en thuis in de schuur staat.
Op dit moment hebben we vier Border Collies: moeder, dochter, kleindochter en achterkleindochter.
Onze droom is ooit nog eens een boerderijtje te kopen waar de beesten in de achtertuin kunnen lopen.